Going Down Under - Februari 2009

Ik ben onderweg naar Melbourne waar ik ben uitgenodigd voor een grote toeristische beurs. Zoals gebruikelijk bij dergelijke beurzen worden de "buyers" "gehost"(excuses voor het jargon), wat inhoudt dat vlucht en verblijf worden aangeboden. Omdat Australië niet naast de deur ligt, zijn het in dit geval zelfs business-class vluchten, lekker luxe dus ! Ik ben al eerder in Australië geweest en herinner me van toen dat, alhoewel het zo'n 21 uur vliegen is, dat business-class de trip heel acceptabel houdt (zeker wanneer je van vliegen houdt). De business-class van Qantas geldt als één van de betere in deze wereld en ik ben dan ook erg benieuwd hoe deze er uit ziet. Nu nog maar hopen dat mijn vlucht beter verloopt als de vlucht uit het onderstaande plaatje.


Maar allereerst vlieg ik met British Airways naar Londen, ook business, maar zoals gebruikelijk binnen Europa zijn de verschillen miniem. British Airways beperkt het aantal stoelen naast elkaar wel tot twee, wat comfortabeler is dan de 2 x 3 configuratie van bijvoorbeeld KLM. We komen aan op de nieuwe Terminal 5 van Heathrow, waar zoveel over te doen was. De terminal is helemaal high-tech en het idee is dat iedere passagier in minder dan 20 minuten na de check-in aan de koffie zit. Bij opening ging er echter zoveel mis in het bagage-afhandelingssysteem dat vele duizenden koffers kwijt raakten en dat uiteindelijk grote hoeveelheden bagage eerst naar Milaan moesten worden gevlogen om van daaruit te worden geïdentificeerd en verstuurd naar de eigenaar. Inmiddels schijnt alles echter prima te functioneren. De terminal straalt veel rust uit en doet daarmee erg on-Brits aan. Het contrast met Terminal 4 waar ik naar toe moet, is dan erg groot. Hier vind je weer de typisch Britse ellenlange gangen zonder ramen, met tapijt op de vloer en continu kronkelend. Verdwalen is hier erg gemakkelijk !


Naast het toestel waarmee ik naar Melbourne vlieg, staat een Qantas Airbus 380 die naar Sydney gaat, het grootste passagiersvliegtuig ter wereld, met over de hele lengte twee verdiepingen. Dat is nou wel weer jammer dat ik niet daarmee weg mag !

De Skyline van Milaan - September 2008

Milaan geldt als de economische hoofdstad van Italië, het bruisend hart van het Italiaanse Noorden waar hard en efficiënt wordt gewerkt. Zo is het beeld ten minste in de rest van Europa, niet in het minst door de Liga Nord die zich vaak en veel afzet tegen het "luie" Zuiden. Echt bruisend is de stad echter niet, de meeste inwoners vinden dat het allemaal wel iets spannender zou mogen met een groter cultureel aanbod en evenementen met een uitstraling die verder reikt dan de regio.

Ook de skyline van de stad is weinig opvallend. Tot voor kort waren er nauwelijks hoge of opvallende gebouwen die de stad een eigen "smoel" gaven. Daar komt wel wat verandering in, maar het gaat allemaal erg langzaam. Tekenend is het City Life project dat het oude beursterrein Fiera Milano moet transformeren in een bruisend stadshart met o.a. drie bijzondere torens: Il Dritto (The Straight One - architecte Zaha Hadid), Lo Storto (The Twisted One - architect Arato Isozaki) and Il Curvo (The Curved One - architecte Daniël Libeskind). Deze torens zetten Milaan in één klap op de kaart met een fraaie skyline, maar vooralsnog komt het project nauwelijks van de grond. Men heeft grote moeite om voor de torens bedrijven te vinden die daar hun nieuwe hoofdkantoor willen vestigen en die in hun slipstream andere huurders aantrekken. Ook de omwonenden zijn niet echt enthousiast, het lijkt wel iets op de Nederlandse angst voor hoogbouw.

Misschien heeft het iets te maken met de kritiek van Silvio Berlusconi op het project. Hij heeft vooral problemen met Il Curvo, de gekromde toren van Libeskind. In zijn ogen is dit niets meer dan een slappe fallus en dat is natuurlijk Italië onwaardig !

Reizen vs. Mensen

Eén van de mooiste dingen van reizen is dat het je blik verbreedt en je leert dat veel zaken die in Nederland heel gewoon lijken op een grotere schaal bezien helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn.
Een tweede aspect dat mij zeer aanspreekt is het kijken naar mensen. wie er een beetje op let ziet de prachtigste figuren aan zich voorbij gaan. Ik probeer ze zoveel mogelijk te fotograferen en heb al een aardige collectie bij elkaar geschoten:

Wenen - September 2008

Ik ben met een gezelschap in Wenen en vandaag bezoeken we Schönbrunn, één van de vele highlights van deze sfeervolle stad. Schönbrunn kan één groot toeristencircus zijn met tientallen bussen voor de deur en vele groepen in de gangen van het paleis. Wij ontlopen deze drukte grotendeels door het paleis van de achterkant te benaderen en vanaf het magnifieke Glorietta gebouw via de tuin af te dalen naar het paleis. Het uitzicht op het paleis van uit de hoogte is fantastisch (zie foto) en de tuin is heerlijk rustig. Zo maken we een ontspannen wandeling voordat we in de drukte de binnenkant van het paleis gaan bekijken.

Meer foto's van Wenen:

Kiev - Augustus 2008

Ik ben op terugreis uit Moskou een dag in Kiyv (Kiev), de hoofdstad van Ukraïne om eens te kijken welke mogelijkheden de stad biedt voor een bezoek. Dat valt niet tegen. Kiyv ligt aan het water op een aantal heuvels en dat alleen al maakt de stad aantrekkelijk. Natuurlijk zijn er monotone buitenwijken met sovjet-architectuur, maar het centrum is verrassend mooi met haar vele orthodoxe kerken met gouden daken en de kromme straatjes met mooie oude panden.

Al pratend valt wel op dat het land economisch nog zwak is en dat de gemiddelde inkomens laag zijn. Jonge mensen kijken vooral naar het Europa en hopen op een snelle aansluiting bij het rijke westen, ouderen zijn vaak nostalgisch naar de "goede oude" sovjet-tijd toen zaken als gezondheidszorg, onderwijs en pensioenen vanzelfsprekend door de overheid werden verzorgd. Deze zelfde tweedeling is er ook geografisch en politiek. Het oosten kijkt naar Rusland en het westen van het land naar Europa. De huidige president Joeshenko heeft zijn aanhang vooral in het westen maar ligt steeds overhoop met de voormalige communisten die in het oosten van het land een sterke aanhang hebben. Het gevolg is instabiliteit, terwijl je zou wensen dat het land voortvarend af zou koersen op een betere toekomst.

Moskou - Augustus 2008

Ik ben in Moskou om een studiereis voor te bereiden omtrent de thema´s hoogbouw en stedelijke ontwikkeling. Ik ben vaker in Rusland geweest maar weer valt het op hoe moeilijk het is grip te krijgen op dit land. Voorafgaand aan de reis las ik de boeken van de journalisten Jelle Brand Corstius en Peter d´Hamecourt en het is opvallend dat beiden zeggen dat je je in Rusland maar beter niet kunt afvragen waarom de dingen gaan zoals ze gaan. Het gaat zoals het gaat.
Zoals eerder verbaas ik mij over de grote afwezigheid van lange termijn denken. Vrijwel iedereen lijkt gedreven te worden door de behoefte aan winst op de korte termijn, zelfs als dit ten koste gaat van winst op de lange termijn. Vrijwel elk restaurant dat ik bezoek is bereid vaste klanten uit te sluiten en exclusief voor mijn groep open te gaan, mits daat maar voor betaald wordt.
In Moskou ervaar je ook het kapitalisme in zijn meest harde vorm. Weinigen doen iets als daar geen materieel gewin tegenover staat. Er lijkt ook nauwelijks een moreel kader te zijn waarbinnen zaken wordt gedaan, winst lijkt de enige drijfveer voor menselijk handelen te zijn. Met als gevolg dat je steeds weer moet opletten of iemand niet probeert je te benadelen.
Een fraai voorbeeld is de receptioniste in het zeer luxe Ararat Park Hyatt waar ik verblijf. Ik heb de avond voor vertrek mijn rekening al voldaan, maar wanneer ik ´s ochtends vroeg vertrek, beweert ze dat ik nog niet alles heb betaald. Wanneer ik zeg dat dit niet zo kan zijn, krijg ik een ingewikkeld verhaal waaruit moet blijken dat ik nog ca. 50,- euro zou moeten betalen. Ik stel haar dan voor met de rekenmachine alle posten op te tellen en het totaal te vergelijken met het door mij betaalde bedrag. Blijkbaar begrijpt ze dan dat het niet gaat lukken en bindt ze in en gooit het op een misverstand. Ik kan mij geen ander land voorstellen waar dergelijke praktijken in een hotel van het niveau Park Hyatt kunnen voorkomen.

Zeilen in Kroatië - Juli/Augustus 2008

Op vakantie in Kroatië, twee weken zeilen langs de kust met haar vele eilanden. Behoorlijk idyllisch wat mij betreft, kijk zelf maar ...