Roemenië - Juni 2008

Met mijn collega Petra ben ik in het zuiden van Roemenië om een gezelschap te begeleiden dat een bezoek brengt aan de regio Teleorman die van uit Nederland financieel wordt ondersteund door de provincie Overijssel. Ter gelegenheid van de jaarlijkse Donaudagen worden projecten bezocht waar aan is bijgedragen. Soms is het een nieuwe waterpomp voor een dorp met vervuild water, een andere keer een hypermoderne mobiele waterzuiveraar van de firma Norit.

De mensen in deze regio leven grotendeels nog van de opbrengst van het eigen land. Ouderen werken nog gewoon mee en hun tanige gezichten en kromme lijven doen vermoeden dat het leven hier niet altijd eenvoudig is. Dat de economie zwak is blijkt ook uit de grote werkloosheid en het daarmee samenhangende drankprobleem. Bier wordt gedronken als water en het is hier niet ongewoon stomdronken mensen over straat te zien zwalken.

Voor ons is het af en toe hard werken. De toeristische infrastructuur is nogal beperkt en eigen initiatief en klantvriendelijkheid zijn begrippen die nogal onbekend zijn. In hotels en restaurants wordt vooral gewerkt op de manier waarop altijd werd gewerkt, of dit nu goed gaat met een groter gezelschap of niet. Wanneer we proberen daar in te sturen, gaat dat vooral met handen en voeten, want weinigen praten Engels of Duits. Maar aan de andere kant is men best welwillend en we lachen heel wat af wanneer we elkaar uiteindelijk begrijpen.

Dubai - April 2008

Ik ben in Dubai voor een studiereis op het gebied van bouwen en infrastructuur. We bezoeken allerlei projecten van Nederlandse en Belgische aannemers, waaronder Palm Jebel Ali, Palm Deira en de op dit moment ruim 600 meter hoge Burj Dubai. Bedrijven als Van Oord, Royal Haskoning, Besix zijn zeer succesvol in deze regio, hebben grote eigen kantoren en zijn betrokken bij de meest aansprekende projecten.

Uiteraard wordt er veel gesproken over de enorme snelheid waarmee Dubai zich ontwikkelt. Uit de verhalen van onze landgenoten die hier werken komt vooral naar voren dat snelheid altijd voorop staat. Een idee wordt uitgewerkt in een globaal masterplan dat vooral verkoop-doeleinden dient. Zodra de minimale verkoop is behaald, wordt er begonnen met bouwen. Pas dan wordt ook een ingenieursbureau ingeschakeld en begint men na te denken over de detaillering van het plan. Uiteraard lijdt dit vaak tot aanpassingen in de plannen. Niet zelden moet er weer iets weer worden afgebroken dat nog maar kort daarvoor werd opgeleverd. Of liggen er ergens een opgespoten eiland zonder functie omdat het buiten de nieuwe plannen valt. Een Milieu Effect Reportage wordt wel gemaakt, maar loopt altijd parallel aan de ontwikkeling en gaat er nooit aan vooraf.

De deelnemers aan de reis schudden regelmatig hun hoofd bij zulke verhalen maar zien de ook de voordelen van deze aanpak. De slagkracht in Dubai is enorm en men verliest geen tijd aan langdurige procedures. Niet voor niets merkt de delegatieleider op dat hij graag zou zien dat de Nederlandse bedrijven die hier werken hun ervaringen terug zouden koppelen naar de Nederlandse situatie om te komen tot een hernieuwde wijze van aanbesteding en samenwerking tussen de partijen waardoor beter en efficiënter kan worden gebouwd zonder onnodige regelgeving.

De overtreffende trap lijkt in Dubai altijd van toepassing te zijn. Naast de hoogste toren ter wereld wordt de grootste shopping mall ter wereld gebouwd: Dubai Mall met meer dan 1200 winkels, een complete Olympische ijsbaan, 's werelds grootste goud-souk en het grootste aquarium ter wereld. Natuurlijk claimt men dat 's werelds meest luxueuze hotel in Dubai staat, de Burj Al Arab (tja, smaken verschillen).

Natuurlijk is er tussen de bedrijven door ook tijd om te genieten van het aanzienlijk betere weer in Dubai. Vrijwel alle maaltijden worden buiten geserveerd en een glas koele witte wijn smaakt daar prima bij. Dat is het mooie aan dergelijke studiereizen, het contrast tussen een druk programma met veel indrukken en ontspannen momenten op mooie plekken werkt erg goed en zorgt voor veel onderling contact tussen de deelnemers en discussie over wat men heeft gezien. En dat is direct de kern van de meerwaarde van een zakelijke groepsreis: de onderlinge contacten groeien en verbeteren op wijze die in Nederland nooit kan worden bereikt.

Dubai – Maart 2008

Dubai is de stad van de extremen. Shanghai en Dubai zijn op dit moment volgens mij de twee steden van deze wereld die zich het snelst ontwikkelen. Maar Dubai steekt er boven uit qua extreme ontwikkelingen, hier lijkt alleen de overtreffende trap van toepassing te zijn. Neem nou de Burj Dubai, de hoogste toren ter wereld die momenteel wordt gebouwd. Wereldwijd is er al langere tijd een wedloop tussen landen om het hoogste gebouw in huis te hebben. Steeds kwam er weer een nieuw gebouw dat weer zo'n 50 meter hoger was met als voorlaatste koploper de Taipei 501 toren, 501 meter hoog. Dubai breekt op typerende wijze met deze stapsgewijze ontwikkeling en gaat er hard overeen met een toren die ruim 800 meter hoog wordt. En natuurlijk zijn er al (concrete!) plannen voor andere torens die ruim een kilometer hoog zijn !

Het eerste Palmeiland (Palm Jumeirah) is inmiddels al voor een deel bebouwd en bewoond. Het is een forse kustuitbreiding waarop naast vele villa's ook zo'n 35 hotels zullen komen om de steeds maar groeiende toeristenstroom te huisvesten. Het eerste hotel, Atlantis, met (slechts) 1600 kamers gaat in september open. Toch is dit eiland naar Dubai begrippen te klein, het tweede eiland Palm Djebel Ali is een stuk groter dan Palm Jumeirah en het Nederlandse baggerbedrijf Van Oord is inmiddels druk met het opspuiten van Palm Deira dat wederom een stuk groter zal zijn dan Palm Djebel Ali. Dan is er ook nog The World, een eilandenrijk dat vanuit de lucht de wereldkaart uitbeeldt. Hier omheen heeft men nu een uitbreiding bedacht: The Universe. Het Onderwater Hotel schijnt er niet te komen, maar het Reuzenrad hotel van Royal HasKoning, gebaseerd op de London Eye, heeft een prijsvraag gewonnen en gaat er komen. Natuurlijk komt de grootste shoppingmall ter wereld in Dubai en kunt u er slapen in het enige 7-sterren hotel ter wereld, de Burj Al Arab (alhoewel dat te betwisten valt). Krijgt u het beeld mee ?

Enkele andere emiraten en buurstaten hebben goed gekeken naar de ontwikkelingen in Dubai en initiëren soortgelijke ontwikkelingen. Emiraat Ras-al-Khaimah doet het op veel kleinere schaal, maar met een soortgelijke uitstraling. Qatar heeft toerisme tot speerpunt verklaard en heeft zeer ambitieuze plannen. Maar het meest in het oog springend zijn misschien wel de ontwikkelingen in Abu Dhabi waar (in tegenstelling tot in Dubai) de olie-inkomsten zo groot zijn dat werkelijk alles mogelijk lijkt. De ontwikkelingen zijn kleiner maar beogen het hoogste niveau van luxe. Het Emirates Palace Hotel is zeker zo luxe als de Burj Al Arab in Dubai. Op het Saadiyat eiland worden 5 prachtige musea gebouwd, in gebouwen ontworpen door wereldberoemde architecten als Sir Norman Foster, Tadao Ando, Frank Gehry en Jean Nouvel. Hier kunt u binnenkort desgewenst in één dag het Louvre en het Guggenheim zien.

Er is echter één verschil tussen Dubai en de andere plaatsen in de regio, alcohol is er niet of veel beperkter te krijgen. Zou dat de reden zijn dat Dubai vooralsnog de meeste toeristen trekt ?

Thailand – Februari 2008

Voorjaarsvakantie, velen gaan met wintersport, maar wij zijn met ons gezin een weekje naar Thailand. Dat hebben we al vaker gedaan en niet voor de eerste keer krijg ik de vraag: "Goh, naar Thailand voor één week, is dat niet heel ver ? En dat is logisch natuurlijk, want Thailand ligt in kilometers gemeten niet naast deur. Maar kijk je naar de reistijd dan valt de vergelijking met de gemiddelde wintersportbestemming heel anders uit en is er nauwelijks meer verschil. Dit jaar bleek dit weer duidelijk. Mijn collega Ingrid vertrok 3 uur nadat wij van Schiphol vertrokken naar Oostenrijk. Toen ik haar sms'te toen wij aan het zwembad zaten bleek zij nog 2 uur nodig te hebben om op haar bestemming aan te komen.

Thailand dus voor ons. Het is al jaren ons favoriete vakantieland. Ik heb voor mijzelf eens op een rijtje gezet waarom ik toch steeds weer zo graag in het land terug kom en kwam tot 7 goede redenen (de volgorde is redelijk willekeurig, maar no. 1 staat met stip vooraan):

Het eten. Nergens eet je op de meest eenvoudige plaatsen zo lekker. Mij gaat het nooit vervelen. En het is een misverstand dat het eten altijd scherp is.

De mensen. Niet voor niets praat men over het land van de glimlach. Ik weet inmiddels ook wel dat hier het een en ander op valt af te dingen. Negatieve emoties worden lang verhuld, maar als ze naar buiten komen gaat dat bij Thai onderling vaak met zeer veel geweld gepaard. Maar als gast voel je je altijd welkom, en wordt er alles aan gedaan om het je naar je zin te maken.

De stranden. Er zijn zoveel tropische eilanden met bounty-stranden dat ik ze nog steeds niet allemaal heb gezien.

Thailand is een goed georganiseerd land. Op de bonnefooi reizen is hier heel gemakkelijk. Er is een uitgebreid net aan vlieg- bus-, boot- en treinverbindingen waarvoor op vele plaatsen kan worden gereserveerd. Informatie over tijden klopt vrijwel altijd en er zijn onder normale omstandigheden nauwelijks vertragingen.

Veel soorten accommodatie. Er is voor iedere smaak iets te vinden, van prachtige 5 sterren hotels tot eenvoudige bungalows direct aan het strand, altijd schoon en netjes. Wij sliepen deze keer in een bungalow met grote veranda, direct aan het strand, onder palmbomen voor maar 30,- euro per nacht.

Het boeddhisme. Het leven in het grootste deel van het land wordt letterlijk gekleurd door het boeddhisme (in het diepe zuiden wonen ook veel moslims). Monniken lopen in felgekleurde oranje doeken, "heilige" bomen zijn omwikkeld met veelkleurige linten en overal zie je tempels met hun veelkleurige daken.

Bangkok.

Velen vinden Bangkok een drukke, stinkende stad waar je niet te lang moet blijven, maar ik kom er graag. Er zijn zoveel leuke dingen te doen: een tochtje met de riviertaxi, slenteren door Chinatown, genieten van het enorme aanbod aan restaurants, op koopjesjacht gaan of fietsen langs plekken waarvan je nooit gedacht had er te komen.

Praag – Januari 2008

Ik ben een dag in Praag met mijn collega Petra om een reis voor te bereiden die in april zal plaatsvinden. Het gezelschap is vrij groot, maar we hebben een hotel gevonden dat een uitstekende prijs biedt en toch zeer centraal ligt en zijn erg benieuwd of de realiteit net zo mooi is als de internet-site. Onze agent Katerina van IGM Prague heeft wat dat betreft niets te veel beloofd. Het hotel ligt zeer centraal, vlakbij het Wenceslas plein en op 10 minuten lopen van het Oude Stads Plein. Omdat het hotel pas in 2007 werd geopend, ziet alles er nog mooi uit en is het hotel voorzien van alle moderne faciliteiten (zoals gratis internet). Goed nieuws voor onze opdrachtgever dus !

Het weer is deze dag prachtig: een blauwe lucht, nauwelijks wind en zo af en toe een winterzonnetje. Wat een contrast met november toen ik op een koude, vieze dag in Praag was. De stad leeft ook gelijk op, mensen lachen, winkels zetten hun deuren open en op de vele bankjes zitten mensen die genieten van het uitzicht en het voorzichtige zonnetje. Op de Karelsbrug is het rustig en de gemeente grijpt de gelegenheid aan om enkele noodzakelijke reparaties aan de brug uit te voeren. Voor mij een mooie kans om enkele foto's te maken die van april t/m oktober nauwelijks mogelijk zijn door de mensenmassa.

We vliegen met SkyEurope, een prima no-nonsense maatschappij. Het is opvallend te zien hoe hard er door alle betrokkenen aan wordt gewerkt om op tijd te vliegen. De vlucht naar Praag had een geplande vertrektijd van 08.40 uur en om stipt 08.40 uur stonden we aan het begin van de startbaan en werd er gas gegeven. 's Avonds idem, op de minuut af precies werd er vertrokken.

Buenos Aires (november 2007)

Buenos Aires is in de ogen van velen een fantastische stad en daar kan ik mij wel in vinden. Zeker na aankomst uit Santiago de Chile is het contrast groot. Buenos Aires is een echte metropool en leeft 24 uur per dag, daarmee vergeleken is Santiago toch meer een provincie hoofdstad. Veel geroemd is de Europese invloed die delen van de stad een duidelijk Frans of Spaans gevoel geeft. Het gekke is dat je je daardoor gemakkelijk thuis voelt in de stad, maar aan de andere kant ook dat de stad niet al te exotisch overkomt, wat je na ruim 14 uur vliegen toch zeker zou verwachten.

Op mij komt de stad, los van de zakkenrollers die je overal ter wereld tegenkomt, redelijk ontspannen over, zeker overdag. Maar één van onze gidsen, Sabrina, is nogal gepreoccupeerd met het thema veiligheid en laat niet na ons steeds weer te waarschuwen voor zakkenrollers, gevaarlijke wijken en de noodzakelijkheid om je 's avonds alleen per taxi te verplaatsen. Wanneer we de wijk La Boca ("La Republica de la Boca") bezoeken waar Diego Maradona vandaan komt en waar hij speelde in het Boca Juniors stadion zet ze er nog een tandje bij en wordt ons bezworen niet buiten de drie straten te komen waar alle toeristen lopen. Gelukkig heb ik een heel stel fotografen en andere nieuwsgierigen in mijn gezelschap die zien dat er buiten die drie straten nog veel aardigere zaken zijn te bekijken en die het gecalculeerde risico nemen zich niet te houden aan het advies. Dat levert heel wat leukere foto's op…

Een hoogtepunt in de reis is een tango-show in het Faena Hotel dat door Philippe Starck werd ontworpen. Het geheel is duidelijk "over the top", met enorm veel roodtinten, allerlei kitsch elementen, hotelpersoneel in avondjurken, een restaurant met twintig witte eenhoorns aan de muur, en een tango-show die wordt opgevoerd in wat lijkt op een tweederangs cabaret. Het eten dat er wordt geserveerd is echter prima en de tango-show is top. De dansers dansen niet alleen op het podium, maar gebruiken ook deels de zaal en de bar wat het geheel veel minder statisch maakt dan de shows die ik eerder in andere zalen zag. Na afloop van de show blijft een flink deel van het gezelschap achter in de fraaie bar van het hotel om nog wat langer na te genieten van dit bijzondere hotel.

Santiago de Chile (november 2007)

Ik ben in Santiago, de hoofdstad van Chili, met een gezelschap van 60 personen voor een studiereis. Chili ligt op het zuidelijk halfrond en heeft tegengestelde seizoenen. Dus terwijl het in Nederland koud en nat is en de chocolade letters over de toonbank vliegen, lopen wij hier lekker in het zonnetje en genieten van het prachtige weer. Toch is er een belangrijk verschil met de zomer in Nederland. Overdag kan het kwik gemakkelijk oplopen tot 30 graden, maar wanneer de zon ondergaat, daalt de temperatuur op de meeste dagen snel. ’s Nachts is het dan vaak maar 10 graden en alhoewel alle restaurants de mogelijkheid bieden om buiten te eten (wat we natuurlijk graag doen) is een trui of heater de meeste avonden wel nodig. Dit neemt niet weg dat de deelnemers aan de reis enorm genieten van het grote verschil in klimaat. Alhoewel we een serieus programma hebben met minimaal drie studiebezoeken op een dag, wordt er geprofiteerd van iedere mogelijkheid om lekker in de zon te staan.

Chili is een land dat in Nederland geen duidelijk beeld oproept. Het feit dat het in Zuid-Amerika ligt roept bij sommigen beelden van rommelige binnensteden en indiaanse vrouwen met bolhoedjes op. Het contract met de werkelijkheid is dan zeer groot. Chili is een zeer georganiseerd land, ordelijk en modern. Santiago lijkt in veel opzichten op Amerikaanse steden met brede wegen, straatmeubilair uit de VS en om iedere hoek een Starbucks. De inwoners hebben allerlei etnische achtergronden, maar zien er eerder Zuid-Europees uit dan Indiaans. De inkomensverschillen zijn nog wel groot, maar door een jarenlange politiek van gedwongen verhuizing zijn de wijken met de lage inkomens verplaatst naar buitenwijken waar de gemiddelde toerist niet komt en de werkelijke armoe is dan ook niet duidelijk zichtbaar. Het is dat deze studiereis zicht richt op stedelijke ontwikkeling, daardoor komt in een aantal presentaties een beter beeld van deze enorme stad naar voren. De minder bedeelden wonen vaak op 2 tot 3 uur reizen van hun werk, een reistijd die na een catastrofale hervorming van het openbaar vervoer alleen maar is toegenomen.

Morgen vliegen we verder naar de hoofdstad van Argentinië, Buenos Aires. Meer daarover in een volgend bericht.